PN-EN ISO 4624:2023-11 - wersja angielska

W niniejszym dokumencie określono trzy metody oznaczania przyczepności za pomocą przeprowadzenia próby odrywania pojedynczej powłoki lub wielowarstwowego systemu powłokowego z farb, lakierów lub produktów podobnych.
Metody te obejmują:
— metoda A: z użyciem dwóch stempli, nadaje się do badania zarówno podłoży sztywnych, jak i odkształcających się;
— metoda B: badanie tylko z jednej strony, z użyciem pojedynczego stempla, odpowiednie tylko do sztywnych podłoży;
— metoda C: z użyciem stempli, jednego jako malowane podłoże.
Metody te uznano za użyteczne do porównania przyczepności różnych powłok. Są szczególnie użyteczne we względnej ocenie serii pomalowanych płytek wykazujących wyraźne różnice w przyczepności.
Badania mogą być przeprowadzone na różnych podłożach. Podano różne procedury w zależności od tego, czy podłoże jest odkształcające się, np. cienki metal, tworzywa sztuczne i drewno, czy sztywne, np. grube płyty betonowe i metalowe. Aby uniknąć odkształcenia podłoża podczas próby rozciągania, powszechnie stosuje się konstrukcję warstwową. Na przykład, w szczególnych przypadkach, powłokę można nałożyć bezpośrednio na powierzchnię czołową stempla pomiarowego.