Zakres
W niniejszym dokumencie określono zakresy, budowę, parametry, charakterystyki wyjściowe i badania gazomierzy rotorowych (zwanych dalej gazomierzami RD lub po prostu gazomierzami) do pomiaru objętości gazu.
Niniejszy dokument stosuje się do gazomierzy rotorowych wykorzystywanych do pomiaru objętości paliw gazowych przynajmniej 1-wszej, 2-giej i 3-ciej rodziny gazowej, których skład określono w EN 437:2021, przy maksymalnym ciśnieniu roboczym mniejszym lub równym 20 bar powyżej ciśnienia otoczenia i zakresie temperatur gazu przynajmniej od −10 °C do +40 °C.
Niniejszy dokument stosuje się do gazomierzy instalowanych w miejscach, gdzie występują małe wibracje i wstrząsy (klasa M1) oraz w
— lokalizacjach zamkniętych (wewnątrz lub na zewnątrz z zabezpieczeniem) z kondensacją lub bez kondensacji wilgoci
lub,
— w lokalizacjach otwartych (na zewnątrz bez osłony) z kondensacją lub bez kondensacji wilgoci, oraz w lokalizacjach z zaburzeniami elektromagnetycznymi (klasa E1 i E2). Normy stosowane do gazomierzy mechanicznych z liczydłem mechanicznym, urządzeń elektronicznych nie są objęte zakresem niniejszej normy.
O ile w niniejszej normie nie określono inaczej:
— wszystkie użyte ciśnienia są nadciśnieniami,
— wszystkie wielkości wpływające, z wyjątkiem tych, które są badane, utrzymywane są na względnie stałym poziomie w stosunku do wartości odniesienia.
Niniejszy dokument stosuje się do gazomierzy o iloczynie maksymalnego ciśnienia dopuszczalnego PS i objętości V mniejszym od 6 000 bar × litr, lub iloczynie PS i DN mniejszym niż 3 000 bar.
Niniejszy dokument należy stosować zarówno do badania typu, jak i badania pojedynczego gazomierza. Tablice zawierające odniesienia podano w:
— Załączniku A dla badań, które powinny być wykonane przy badaniu typu;
— Załączniku B dla badania pojedynczego gazomierza.
Niektóre części niniejszej normy odnoszą się wyłącznie do gazomierzy z liczydłem mechanicznym.
Przyjęte w niniejszej normie zasady oceny ryzyka oparte są na analizie zagrożeń, również tych związanych z ciśnieniem. W normie przyjęto zasady prowadzące do eliminacji lub ograniczenia zagrożeń. Dla miejsc, gdzie zagrożenia nie mogą zostać wyeliminowane, określono odpowiednie środki ochrony.
