PN-EN ISO 8769:2023-05 - wersja angielska

W niniejszym dokumencie określono charakterystyki wzorców odniesienia promieniotwórczego skażenia powierzchni, przeznaczonych do wzorcowania mierników skażenia powierzchniowego, pozwalające na zachowanie spójności pomiarowej z krajowymi wzorcami pomiarowymi. Niniejszy dokument dotyczy wzorców zawierających emitery promieniowania alfa, beta oraz fotonowego o maksymalnej energii nie większej niż 1,5 MeV.
Nie opisano samych procedur stosowanych przy wzorcowaniu mierników skażenia powierzchniowego z zastosowaniem tych wzorców odniesienia. Takie procedury są określone w IEC 60325[6], IEC 62363[7] i innych dokumentach.
UWAGA Ponieważ niektóre z proponowanych wzorców emitujących promieniowanie fotonowe zawierają filtry, takie wzorce należy traktować jako wzorce odniesienia promieniowania fotonowego o określonym zakresie energii, a nie wzorce odniesienia określonego nuklidu promieniotwórczego. Na przykład, wzorzec zawierający źródło promieniotwórcze 241Am z zalecanym filtrem nie emituje z powierzchni cząstek promieniowania alfa ani charakterystycznych niskoenergetycznych fotonów promieniowania rentgenowskiego L powstających w wyniku rozpadu tego nuklidu. Wzorzec taki został zaprojektowany jako wzorzec odniesienia, który emituje promieniowanie fotonowe o średniej energii około 60 keV.
W niniejszym dokumencie określono również preferowane rodzaje promieniowania odniesienia, wykorzystywane do wzorcowania mierników skażenia powierzchniowego. Takie wzorce odniesienia wykonywane są w postaci odpowiednio scharakteryzowanych wielkopowierzchniowych źródeł promieniotwórczych, dla których zawsze podawane są wielkość emisji powierzchniowej i aktywność, w sposób umożliwiający zachowanie spójności pomiarowej z normami krajowymi.