Zakres
W niniejszej Normie Międzynarodowej określono metodę wyznaczania poziomu mocy akustycznej lub poziomu energii akustycznej źródła hałasu przez porównanie zmierzonych poziomów ciśnienia akustycznego, emitowanych przez źródło hałasu (maszynę lub urządzenie) zainstalowane w warunkach in situ w środowisku pogłosowym z poziomami wywzorcowanego źródła dźwięku odniesienia. Na podstawie tych pomiarów oblicza się, w pasmach częstotliwości o szerokości oktawy, poziom mocy akustycznej (lub poziom energii akustycznej w przypadku emisji hałasu impulsowego lub hałasu o przebiegu nieustalonym) wytwarzany przez źródło hałasu. Poziom mocy akustycznej lub poziom energii akustycznej z zastosowaniem charakterystyki częstotliwościowej A oblicza się z wykorzystaniem poziomów w pasmach oktawowych.
Metoda określona w niniejszej Normie Międzynarodowej jest odpowiednia dla wszystkich rodzajów hałasu (ustalonego, nieustalonego, zmiennego, pojedynczych impulsów energii dźwiękowej itp.) zdefiniowanych w ISO 12001. Niniejsza norma ma zastosowanie przede wszystkim do źródeł emitujących hałas szerokopasmowy. Jednak może być również stosowana do źródeł emitujących hałas wąskopasmowy lub o widmie dyskretnym, lecz wówczas odtwarzalność pomiaru może być gorsza.
Badanym źródłem hałasu może być urządzenie, maszyna, część lub podzespół, w szczególności jeśli są nieprzenośne.
Środowiskiem badawczym odpowiednim dla pomiarów wykonywanych zgodnie z metodą określoną w niniejszej Normie Międzynarodowej jest pomieszczenie, w którym poziom ciśnienia akustycznego w pozycjach mikrofonu zależy głównie od odbić od powierzchni pomieszczenia (patrz 4.1). W pomiarach klasy dokładności 2 (technicznej) określonej w ISO 12001:1996, hałas tła w środowisku badawczym jest niski w porównaniu do hałasu badanego źródła lub źródła dźwięku odniesienia (patrz 4.2).
Podano informacje o niepewności poziomów mocy akustycznej i poziomów energii akustycznej wyznaczanych zgodnie z niniejszą Normą Międzynarodową w przypadku pomiarów wykonywanych w pasmach oktawowych oraz w przypadku przeprowadzonych na ich podstawie obliczeń z zastosowaniem charakterystyki częstotliwościowej A. Niepewność ta, w odniesieniu do ISO 12001:1996, odpowiada klasie dokładności 2 (technicznej) lub klasie dokładności 3 (orientacyjnej), w zależności od stopnia spełnienia wymagań dotyczących środowiska badawczego.
