PN-EN ISO 11819-2:2017-06 - wersja angielska

Niniejszy dokument określa metodę oceny nawierzchni dróg pod kątem ich wpływu na hałas drogowy, w warunkach, w których dominującym jest czynnik opona/powierzchnia. Interpretacja wyników odnosi się do swobodnego ruchu pojazdów poruszających się po drogach z prędkością powyżej 40 km/h.

Standardowa metoda porównania charakterystyk hałasu powierzchni drogowych daje władzom drogowym i środowiskowym narzędzie do ustanawiania wspólnych praktyk lub ograniczeń w stosowaniu warstw ścieralnych spełniających określone kryteria hałasu. Jednakże niniejszy dokument nie mieści się w zakresie wskazania takich kryteriów. Metoda pomiaru w polu bliskim (CPX) określona w niniejszym dokumencie ma te same główne cele, co metoda SPB określona w ISO 11819-1, ale ma być wykorzystywana szczególnie w aplikacjach, które są komplementarne do niej, takie jak:
- charakterystyka hałasu nawierzchni dróg w dowolnym miejscu, głównie przy weryfikacji sprawdzenie zgodności z specyfikacją warstwy ścieralnej (przykład oceny zgodności produkcji przedstawiono w [1]);
- sprawdzenie stanu utrzymania nawierzchni;
- sprawdzenie jednorodności wzdłużnej i bocznej odcinka drogi;
- badania w kierunku rozwoju cichszych nawierzchni dróg.

UWAGA Niniejszy dokument nie opisuje warunków stosowania dla celów formalnych pomiaru metodą CPX. Warunki takie mogą być określone w innych normach lub tekstach prawnych. Jednakże sugestie dotyczące stosowania zarówno ISO 11819-1 jak i niniejszego dokumentu znajdują się w załączniku D.

Metoda CPX określona w niniejszym dokumencie służy do pomiaru właściwości dróg, a nie właściwości opon. Jeśli metoda jest stosowana w celu badania różnic między oponami, stosowane obciążenie i ciśnienie powietrza w oponach powinny być dostosowywane do innych wartości niż określone w niniejszym dokumencie.