Zakres
1.1 Postanowienia ogólne
W niniejszej Normie Europejskiej podano wymagania dotyczące projektowania i konstrukcji głównie krajalnic stacjonarnych i części pomocniczych. Krajalnice objęte niniejszą normą używane są do krojenia oraz porcjowania mięsa i kiełbas, sera lub innych produktów spożywczych plastrowanych, które mogą być krojone przy zastosowaniu jednego lub więcej ostrzy. Krajalnice są projektowane do krojenia na kawałki lub plastry. Do krojenia używane jest ostrze sierpowe lub ostrze poruszające się mimośrodowo. Z reguły podczas procesu krojenia produkt przesuwa się wzdłuż jednej osi.
Części pomocnicze objęte niniejszą normą stosowane są do przekazywania produktów ze strefy cięcia do ważenia lub sortowania pociętych plastrów.
Niniejsza Norma Europejska obejmuje wszystkie zagrożenia znaczące, sytuacje zagrożeń i zdarzenia niebezpieczne, które zidentyfikowano przez ocenę ryzyka związanego z automatycznymi krajalnicami i częściami pomocniczymi, gdy są one używane zgodnie z przepisami i w warunkach użytkowania nieprawidłowego, przewidzianego przez producenta (patrz Rozdział 4).
Niniejsza norma obejmuje zagrożenia, które mogą powstawać podczas przekazywania do eksploatacji, pracy, czyszczenia, serwisowania i wyłączania z eksploatacji maszyny.
Niniejsza norma ma zastosowanie jedynie do automatycznych krajalnic przemysłowych i części pomocniczych wyprodukowanych po dacie opublikowania niniejszej normy.
Niniejsza norma ma zastosowanie do automatycznych krajalnic przemysłowych i części pomocniczych projektowanych do użytku przemysłowego. Te maszyny, które zwykle są stosowane w obiektach do przetwarzania żywności. Maszyny są zwykle zainstalowane na stałe.
Niniejsza norma nie ma zastosowania do krajalnic z przesuwnymi prowadnicami, krajalnic stosowanych na przykład w sklepach, restauracjach, supermarketach, stołówkach itp. i objętych normą EN 1974.
Niniejsza norma nie ma zastosowania do krajalnic do porcjowania, które zostały wyprodukowane i wprowadzone na rynek zgodnie z wymaganiami określonymi w EN 13870.
1.2 Opis maszyny
Niniejsza norma obejmuje następujące projekty (konstrukcje) (patrz Rysunek 1 do Rysunek 7):
Warianty konstrukcji w strefie podawania:
— automatyczna krajalnica przemysłowa z podawaniem ręcznym;
— automatyczna krajalnica przemysłowa z podawaniem automatycznym;
— automatyczna krajalnica przemysłowa z zasilaniem ciągłym.
Warianty konstrukcji w strefie odbioru:
— automatyczna krajalnica przemysłowa z taśmą odbiorczą, bez jednostki do przechowywania i bez dalszych części pomocniczych;
— automatyczna krajalnica przemysłowa z jednostką do przechowywania i jeśli to potrzebne z dalszymi częściami pomocniczymi.
1.3 Konstrukcja maszyny
Automatyczne krajalnice przemysłowe składają się głównie z podstawy maszyny, wspomagania produktu z automatycznie lub ręcznie operowanymi uchwytami, stojaka, obudowy, obudowy ostrza, ostrza, urządzenia odbioru (odprowadzającego), powiązanych napędów i składników elektrycznych, hydraulicznych lub pneumatycznych.
Ponadto opcjonalne wyposażenie może być dodane.
Automatyczne krajalnice będące w zakresie niniejszej normy mogą być wyposażone w następujące części pomocnicze:
— podajnik;
— jednostka do przekładania;
— taśma odbiorcza;
— jednostka do przechowywania;
— waga sprawdzająca;
— części pomocnicze do sortowania (np. wahacz);
— urządzenia do pozycjonowania (np. kółka).
1.4 Zamierzone użytkowanie
Zamierzone użytkowanie automatycznych krajalnic i części pomocniczych zgodnych z niniejszym dokumentem, zgodnych z zasadami (jak zdefiniowano w EN ISO 12100:2010, 3.23) opisano w Rozdziale 1.1.
