Zakres
W niniejszej Normie Międzynarodowej określono wymagania w zakresie właściwości akustycznych źródeł dźwięku odniesienia:
- stałość w czasie (stabilność) wyjściowej mocy akustycznej;
- charakterystyki widmowe;
- kierunkowość.
Stabilność w czasie jest zdefiniowana przez odchylenie standardowe powtarzalności (patrz 5.2). Charakterystyki widmowe mogą zostać zweryfikowane w komorze bezechowej z odbijającą podłogą lub w komorze pogłosowej na podstawie pomiarów poziomów mocy akustycznej w pasmach częstotliwości zgodnie z niniejszą Normą Międzynarodową (patrz 5.4). Wymagania dotyczące wskaźnika kierunkowości mogą zostać zweryfikowane jedynie w komorze bezechowej z odbijającą podłogą (patrz 5.5.)
W niniejszej Normie Międzynarodowej określono także procedury otrzymywania danych wzorcowania poziomu i niepewności dla źródła dźwięku, które ma być stosowane jako źródło dźwięku odniesienia w zakresie jego poziomu mocy akustycznej w warunkach meteorologicznych odniesienia, jak określono w Rozdziale 4, w pasmach oktawowych i 1/3-oktawowych oraz skorygowanych charakterystyką częstotliwościową A.
Niniejsza Norma Międzynarodowa jest zatytułowana jako norma wzorcowania, mimo że metoda ta jest stosowana w laboratorium badawczym, a wyniki wzorcowania poziomu nie są bezpośrednio powiązane z krajowymi urzędowymi wzorcami jednostek miar w ścisłym sensie metrologicznym. Nie oczekuje się, że laboratoria badawcze korzystające z tej metody będą spełniać wszystkie wymagania, które zwykle dotyczą laboratorium wzorcującego.
UWAGA ISO/IEC 17025[15] określa różne wymagania dotyczące kompetencji laboratoriów badawczych i odpowiednio laboratoriów wzorcujących. Laboratoria badające źródłami dźwięku odniesienia zgodnie z niniejszą Normą Międzynarodową na ogół spełniają wymagania dla laboratoriów badawczych, lecz niekoniecznie te dla laboratoriów wzorcujących.
W niniejszej Normie Międzynarodowej określono metody wzorcowania źródeł dźwięku odniesienia nie tylko w warunkach pola swobodnego nad płaszczyzną odbijającą dźwięk, ale także w komorach pogłosowych, w różnych odległościach od powierzchni ograniczających. Przy umieszczeniu źródła dźwięku odniesienia na płaszczyźnie odbijającej, oba wymienione wyżej, różne środowiska badawcze traktuje się jako równoważne dla pasm o częstotliwościach środkowych wyższych lub równych 200 Hz. Dla 160 Hz i poniżej mogą pojawić się pewne różnice systematyczne (patrz 11.2). Dla częstotliwości poniżej 100 Hz podano alternatywną metodę wzorcowania z wykorzystaniem natężenia dźwięku.
Źródło dźwięku może być umieszczone bezpośrednio na podłodze lub zamocowane na statywie, którego zadaniem jest umieszczenie źródła na pewnej wysokości ponad podłogą. Zgodnie z niniejszą Normą Międzynarodową źródła zamocowane na statywie wzorcowane są w komorach pogłosowych. Źródła umieszczone na podłodze wzorcuje się w komorach bezechowych z odbijającą podłogą lub w komorach pogłosowych. W przypadku źródeł umieszczonych na podłodze, niniejszą Normę Międzynarodową stosuje się jedynie do źródeł, których największy wymiar w kierunku pionowym jest mniejszy niż 0,5 m, i których największy wymiar poziomy jest mniejszy niż 0,8 m. Zgodnie z niniejszą Normą Międzynarodową źródła dźwięku odniesienia umieszczone na podłodze można stosować jedynie wtedy, gdy pomiary prowadzone są na powierzchni pomiarowej. Dla źródeł dźwięku odniesienia stosowanych lub wzorcowanych w warunkach pogłosowych wymienione wyżej ograniczenia dotyczące maksymalnych wymiarów nie mają zastosowania.
