Zakres
1.1 W niniejszym dokumencie określono warunki badań do oznaczania właściwości mechanicznych przy statycznym rozciąganiu tworzyw sztucznych do różnych technik formowania, w oparciu o ogólne zasady podane ISO 527-1.
1.2 Metody są selektywnie odpowiednie do stosowania z następującym zakresem materiałów w preferowanej grubości lub, w przypadku kształtek obrabianych z części technik formowania, w grubości, w jakiej zostały uformowane:
- sztywne i półsztywne tworzywa termoplastyczne do formowania, wytłaczane i odlewane, w tym mieszanki wypełnione i wzmocnione na przykład, krótkimi włóknami, małymi prętami, płytkami lub granulkami, ale z wyłączeniem włókien tekstylnych (patrz ISO 527-4 i ISO 527-5)
UWAGA Definicja „sztywny” i „półsztywny” znajduje się w ISO 527-1:2019, Rozdział 3.
- sztywne i półsztywne termoutwardzalne materiały formowania i odlewania, w tym wypełnione i wzmocnione mieszanki, ale z wyłączeniem włókien tekstylnych jako wzmocnienia (patrz ISO 527-4 i ISO 527-5);
- termotropowe polimery ciekłokrystaliczne.
Metody te nie są zwykle odpowiednie do stosowania w przypadku sztywnych materiałów komórkowych lub struktur warstwowych zawierających materiał komórkowy. W przypadku sztywnych materiałów komórkowych patrz ISO 1926.
Metody nie są odpowiednie dla elastycznych folii i arkuszy, o grubości mniejszej niż 1 mm, patrz ISO 527-3.
1.3 Metody są stosowane przy użyciu kształtek, które mogą być formowane do wybranych wymiarów lub obrabiane, wycinane lub wykrawane z płyt formowanych wtryskowo lub tłocznie. Preferowana jest uniwersalna kształtka do badań (patrz ISO 20753).
