Zakres
W niniejszym dokumencie określono wymagania dla klasyfikacji drutów elektrodowych litych, drutów elektrodowych proszkowych oraz kombinacji elektroda-topnik (stopiw) w stanie po spawaniu lub w stanie po obróbce cieplnej dla spawania łukiem krytym stali o wysokiej wytrzymałości o minimalnej granicy plastyczności większej niż 500 MPa lub minimalnej wytrzymałości na rozciąganie większej niż 570 MPa. Jeden topnik może być badany i sklasyfikowany z różnymi elektrodami. Jeden rodzaj elektrody może być badany i sklasyfikowany z różnymi topnikami. Drut elektrodowy lity jest również klasyfikowany oddzielnie na podstawie jego składu chemicznego.
Niniejszy dokument jest połączoną specyfikacją, podającą klasyfikację, wykorzystującą system oparty o granicę plastyczności i średnią pracę łamania dla stopiwa wynoszącą 47 J, lub wykorzystującą system oparty o wytrzymałość na rozciąganie i średnią pracę łamania dla stopiwa wynoszącą 27 J.
a) Rozdziały, podrozdziały i tablice, które mają przyrostek „A” znajdują zastosowanie tylko do drutów elektrodowych litych, drutów elektrodowych proszkowych oraz stopiw, klasyfikowanych zgodnie z systemem opartym o granicę plastyczności i średnią pracę łamania dla stopiwa wynoszącą 47 J, uzyskanych z kombinacjami elektroda-topnik zgodnie z niniejszym dokumentem.
b) Rozdziały, podrozdziały i tablice, które mają przyrostek „B” znajdują zastosowanie tylko do drutów elektrodowych litych, drutów elektrodowych proszkowych oraz stopiw, klasyfikowanych zgodnie z systemem opartym o wytrzymałość na rozciąganie i średnią pracę łamania dla stopiwa wynoszącą 27 J, uzyskanych z kombinacjami elektroda-topnik zgodnie z niniejszą Normą Międzynarodową.
c) Rozdziały, podrozdziały i tablice, które nie mają ani przyrostka „A” ani „B”, znajdują zastosowanie do wszystkich drutów elektrodowych litych, drutów elektrodowych proszkowych oraz kombinacji elektroda-topnik, klasyfikowanych według niniejszego dokumentu.
Dla celów porównawczych pewne tabele obejmują wymagania dla elektrod klasyfikowanych zgodnie z obu systemami, rozmieszczając pojedyncze elektrody z obu systemów, które mają podobną budowę i właściwości, na sąsiadujących liniach danej tablicy. W danym wierszu tablicy, która jest obowiązkowa w jednym systemie, symbol podobnej elektrody z innego systemu jest podany w nawiasach. Poprzez odpowiednie ograniczenia w formułowaniu konkretnej elektrody, często, ale nie zawsze, można produkować elektrody, które mogą być zaliczone do obu systemów, w takim przypadku elektroda lub jej opakowanie może być oznaczone zgodnie z klasyfikacją jednego lub obu systemów.
