Zakres
W niniejszym dokumencie określono główne zasady oznaczania mikroplastików w wodzie pitnej i wodzie o niskiej zawartości naturalnych zawiesin stałych za pomocą techniki mikroskopowej połączonej ze spektroskopią wibracyjną.
Metoda ma zastosowanie do:
- określania wielkości mikroplastików [w zakresie od 1 µm do 5 000 µm], ich policzenia i sklasyfikowania według wielkości;
- określania składu chemicznego mikroplastików, z których główne (najczęściej stosowane w przemyśle i występujące licznie w środowisku) to: polietylen (PE), polipropylen (PP), politereftalan etylenu (PET), poliwęglan (PC), polistyren (PS) , politetrafluoroetylen (PTFE), polichlorek winylu (PVC), poliamid (PA), polimetakrylan metylu (PMMA) i poliuretan (PU).
Metoda ma zastosowanie do wody o małej zawartości substancji organicznych i innych substancji zawieszonych zgodnie z definicją podaną w ISO 6107 (od 1mg/l do 100 mg/l lub mniej, jeśli zakłóca to oznaczenie), tj.
- wody ultraczystej;
- wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi;
- surowych wód gruntowych.
Biorąc pod uwagę bardzo niskie stężenia mikroplastików, które zwykle występują w tych wodach, podczas przygotowywania próbek należy zwrócić szczególną uwagę na potencjalne źródła zanieczyszczeń.
Opisana metoda ma na celu określenie i scharakteryzowanie dużej liczby cząstek w próbce w trybie automatycznym.
Metoda umożliwia również określenie charakteru innych cząstek, które wykraczają poza zakres niniejszego dokumentu, na przykład minerałów, białek, celulozy i pigmentów.
Metoda nie ma zastosowania do charakterystyki substancji celowo dodawanych lub adsorbowanych na powierzchni mikroplastików. Metoda nie ma zastosowania do wyznaczania kształtu geometrycznego mikroplastików.
