Zakres
Niniejsza norma dotyczy systemów sterowania opracowanych jako część projektu kosmicznego. Ma ona zastosowanie do wszystkich elementów systemu kosmicznego, łącznie z segmentem kosmicznym, segmentem naziemnym i segmentem usługi wynoszenia.
Odnosi się ona do zagadnień wydajności sterowania ze szczególnym uwzględnieniem definicji, specyfikacji, weryfikacji oraz metod i procesów walidacji.
W niniejszej normie określono ogólną strukturę wskaźników postępowania z wydajnością, które mają zastosowanie we wszystkich obszarach obejmujących technikę sterowania, i która może być stosowana również na różnych poziomach począwszy od poziomu sprzętu do poziomu systemu. Skupiono się również na określonych wskaźnikach wydajności mających zastosowanie do przypadku systemów sterowania w układzie zamkniętym – głównie stabilności i odporności.
Podano zasady gromadzenia danych dotyczących różnych źródeł błędu w celu stworzenia bazy błędu wydajności pomocnej przy ocenie zgodności z wymaganiami.
UWAGA 1 Pomimo tego, że norma została opracowana do ogólnego stosowania, to jako główny obszar zastosowania niniejszej normy wskazany jest statek kosmiczny. Uzasadnia to, posługiwanie się w większości przykładami i ilustracjami związanymi z zagadnieniami AOCS.
UWAGA 2 W istocie definicje i rozdziały normatywne niniejszej normy odnoszą się do zagadnień związanych z wydajnością odnajdywania położenia w przestrzeni ; niemniej jednak nie uwzględnia ona zagadnień specyficznych (na przykład przypadku wirującego statku kosmicznego). Materiał uzupełniający dla baz błędów wydajności można znaleźć w ECSS-E-HB-60-10.
UWAGA 3 Na swoje własne określone potrzeby, każdy podmiot (ESA, agencje narodowe, jednostki główne) może w swoim indywidualnym celu opracować dokumenty wewnętrzne, tworząc odpowiednie wytyczne i sumaryczne zasady oparte na rozdziałach najwyższego poziomu w niniejszej normie ECSS-E-ST-60-10.
Niniejsza norma może być dopasowana do określonych charakterystyk i ograniczeń projektu kosmicznego zgodnie z ECSS-S-ST-00.
