Zakres
Niniejsza norma określa metodę badania elementów napędu pneumatycznego, przez które przepływają płyny ściśliwe tj. gazy. Uzyskane wyniki umożliwiają porównywanie parametrów przepływowych tych elementów w warunkach przepływu ustalonego. Norma określa wymagania dotyczące stanowiska badawczego, metody badań i sposobu przedstawiania wyników. Dokładność pomiarów podzielono w Załączniku A na 4 wie klasy: A i B. W Załączniku B podano podstawowe informacje ogólne, zaś w Załączniku C - równania teoretyczne. Wytyczne przedstawiania wyników w praktycznych jednostkach miar zebrano w Załączniku D. Norma ma zastosowanie do elementów, których przekroje przepływowe nie zmieniają się podczas badania, np. zawory rozdzielające, zawory sterujące natężeniem przepływu, zawory szybkiego spustu, elementy logiczne z częściami ruchomymi. Zasadniczo normę stosuje się do elementów o nominalnych średnicach przelotu do 20 mm włącznie. Można ją także stosować do elementów o większych średnicach, lecz będzie to nieraz wymagać użycia wyjątkowo dużych urządzeń generujących przepływ. W normie opisano dwie metody badań w zależności od typu elementu, z których jedną stosuje się do elementów typu przepływowego tj. posiadających otwór wejściowy i otwór wyjściowy, zaś drugą do elementów typu wypływowego tj. takich, przez które powietrze wypływa do atmosfery. Wyodrębniono także dwie grupy parametrów przepływowych: C i b oraz A i s; parametry zdefiniowano w p. 3.2-H3.5. Można je obliczyć z wyników badań. Pierwsza grupa parametrów tj. C i b używana jest w przypadkach porównywania podobnych elementów lub obliczania spadku ciśnienia na elemencie i przepływu przez pojedynczy element. Druga grupa parametrów tj. A i s jest stosowana przy obliczaniu przepływów przez kilka elementów połączonych szeregowo. Tę grupę można także używać do celów przewidzianych dla grupy pierwszej do uproszczonych obliczeń przepływu i porównywania elementów. Norma nie ma zastosowania do elementów, w których zachodzi zamiana energii gazu, np. siłowniki, akumulatory.
