PN-EN ISO 2613-1:2023-10 - wersja angielska

Niniejszy dokument stosuje się do pomiaru całkowitej zawartości krzemu w matrycach gazowych takich jak biometan i biogaz. Krzem jest obecny w fazie gazowej zawartej głównie w związkach siloksanowych, trimetylosilanie i trimetylosilanolu. Postać analityczna krzemu mierzona w fazie ciekłej po przeprowadzeniu procedur pobierania próbki i derywatyzacji jest rozpuszczalnym anionem heksafluorokrzemianowym stabilnym w lekko zakwaszonym środowisku. Całkowity krzem jest wyrażany jako masa krzemu w objętości analizowanego gazu.
Niniejszy dokument stosuje się do podanych matryc gazowych o stężeniu krzemu do 5 mg/m3, i jest przeznaczony głównie do matryc biometanowych o stężeniu masowym krzemu od 0,1 mg/m3 do 0,5 mg/m3.
Po adaptacji celem zapewnienia odpowiedniej efektywności absorpcji, może być użyty do wyższych stężeń. Próg wykrywalności metody szacuje się na 0,05 mg/m3 dla objętości próbki gazu 0,020 m3. Wszystkie związki występujące w fazie gazowej są w temperaturze absorpcji i derywatyzacji w postaci lotnej, a gazowe związki krzemoorganiczne są wyłapywane w ośrodkach absorpcyjnych i przekształcane w reakcji derywatyzacji w krzem analityczny, który jest mierzony tą metodą. Stężenie krzemu jest mierzone w rozcieńczonych ośrodkach do derywatyzacji za pomocą atomowej spektrometrii emisyjnej po atomizacji/jonizacji w mikrofalach lub sprzężonej indukcyjnie plazmie.
Jeśli nie określono inaczej, wszystkie objętości i stężenia odnoszą się do standardowych warunków odniesienia (temperatura 273 K i ciśnienie 101,325 kPa).
UWAGA Metodę można stosować również dla stężeń krzemu powyżej 5 mg/m3, stosując odpowiednie współczynniki rozcieńczenia.