PN-EN ISO 22007-6:2015-04 - wersja angielska
Bez VAT:
158,60 PLN
Z VAT:
195,08 PLN
Tworzywa sztuczne -- Oznaczanie przewodności cieplnej i dyfuzyjności cieplnej -- Część 6: Metoda porównawcza dla niskich wartości przewodności cieplnej wykorzystująca technikę modulacji temperatury
Zakres
W niniejszej części ISO 22007 podano metodę modulowania temperatury pomiaru przewodności cieplnej. W celu zwielokrotniania małych przyrostów temperatury w metodzie stosuje się odchylenie temperatury na wejściu mniejsze niż 1 K i podwójne zabezpieczenie.
W ISO 22007-3 podano jedną z metod modulowanej temperatury, w której zmiana sygnału jest mierzona w stanie wysokotemperaturowym, kd >> 1 [k = (ω/2α)1/2, ω: kątowa częstotliwość przebiegu temperatury α: dyfuzyjność cieplna i d: grubość próbki]. W tych warunkach materiał podłoża nie ma wpływu na wyniki zmiany wartości na czujniku pomiarowym, na którym sygnał temperatury pogarsza się w funkcji wykładniczej.
Natomiast, jeżeli kd << 1 na zanik sygnału temperatury wpływają materiały podłoża. Opierając się na tej zasadzie w niniejszej części ISO 22007 przedstawiono metodę oznaczania przewodności cieplnej próbki (jako materiału podłoża), porównując zanik sygnału temperatury wykryty na obydwu powierzchniach badanego materiału.
Przewodność cieplną oznacza się z korelacji pomiędzy oporem cieplnym a stosunkiem zaniku (zmiany) amplitudy dwóch materiałów referencyjnych mierzonych przy tej samej częstotliwości i temperaturze.
Zakres przewodności cieplnej jest ustalany przy pomocy materiału referencyjnego i materiału badanego. Zasadniczo przewodność cieplna jest oznaczana w zakresie od 0,026 W/mK do 0,6 W/mK.
W przypadku stosowania metody do badania materiałów niejednorodnych należy zwrócić uwagę na dobór odpowiednich warunków pomiaru dostosowanych do głębokości wnikania ciepła.
