Zakres
W niniejszej Normie Międzynarodowej określono metodę oznaczania stopnia i szybkości biodegradacji tlenowej materiałów polimerowych osadzonych w osadzie piasku morskiego na granicy faz pomiędzy wodą morską a dnem morskim, opartą na pomiarze wydzielonego ditlenku węgla.
Niniejsza metoda badawcza jest symulacją, w warunkach laboratoryjnych, środowiska morskiego, występującego w różnych obszarach woda morska/osad, np. w strefie przydennej, gdzie światło słoneczne dociera do dna oceanu (strefa fotyczna), która, w nauce o morzu, jest nazywana strefą sublitoralną.
Oznaczanie biodegradacji materiałów polimerowych zakopanych w osadzie morskim nie wchodzi w zakres niniejszej Normy Międzynarodowej.
Pomiar biodegradacji tlenowej można również uzyskać przez monitorowanie zużycia tlenu, jak opisano w ISO 18830.
Warunki opisane w niniejszej Normie Międzynarodowej mogą nie zawsze odpowiadać warunkom optymalnym do wystąpienia maksymalnego stopnia biodegradacji.
