Zakres
W niniejszym dokumencie zdefiniowano architekturę środowiska systemu elektronicznego poboru opłat za przejazd (EFC), w którym klient posiadający kontrakt może korzystać z pojazdu w różnorodnych domenach opłat za przejazd oraz z różnymi podmiotami pobierającymi opłaty dla każdej domeny. Systemy EFC zgodne z niniejszym dokumentem mogą być wykorzystywane do różnych celów włącznie z poborem opłat za korzystanie z sieci drogowej, obszaru, mostów, tuneli, promów, dostępu lub parkingu. Z technicznego punktu widzenia rozważane systemy opłat za przejazd mogą identyfikować pojazdy podlegające opłatom za pośrednictwem sprzętu elektronicznego znajdującego się na pokładzie pojazdu lub w inny sposób (np. automatyczne rozpoznawanie numeru rejestracyjnego pojazdu, ANPR). Z punktu widzenia procesu, opis architektoniczny skupia się na określaniu opłat za przejazd, pobieraniu opłat oraz powiązanych środkach kontroli. Pobieranie opłat jest poza zakresem niniejszego dokumentu. Architektura w niniejszym dokumencie została zdefiniowana bez dodatkowych szczegółów, za wyjątkiem tych, które są wymagane do ogólnego przeglądu, wspólnego języka, identyfikacji potrzeb oraz interakcji pomiędzy innymi normami oraz opracowywania tych norm.
Niniejszy dokument jako całość dostarcza:
– pogląd przedsiębiorstwa na architekturę, która dotyczy celu, zakresu i zasad rządzących działaniami określonego systemu w ramach organizacji, której jest częścią;
– terminy i definicje do powszechnego użytku w środowisku EFC;
– dekompozycję środowiska systemów EFC na główne obiekty przedsiębiorstwa;
– role i odpowiedzialności głównych aktorów. Niniejszy dokument nie narzuca konieczności spełniania wszystkich wskazanych zadań przez wszystkie role. Powinno być również jasne, że odpowiedzialności związane z pełnieniem poszczególnymi ról mogą być rozdzielone między dwóch lub więcej uczestników. Zadanie wykonywania określonych obowiązków jest celem norm wywodzących się z tej architektury;
– identyfikację świadczonych usług poprzez diagramy akcji, które podkreślają potrzebną znormalizowaną wymianę;
– identyfikację interfejsów interoperacyjnych dla systemów EFC, w określonych normach (określonych lub do określenia).
