Zakres
Niniejsza Norma Europejska dotyczy wykorzystania pakietów telemetrycznych i zdalnego sterowania do celów monitorowania i sterowania podsystemami statku kosmicznego i wyposażeniem. Niniejsza norma nie odnosi się do pakietów danych wyposażenia specyficznego dla danej misji, ale wytyczne w niej zawarte mogą być rozszerzone tak, żeby odpowiadały wymaganiom każdej misji. Niniejsza norma nie odnosi się do danych audio i wideo, ponieważ pakiety telemetryczne i zdalnego sterownia ich nie zawierają. W niniejszej Normie określono zestaw usług, które spełniają wszystkie podstawowe wymagania operacyjne dla monitorowania statku kosmicznego i sterowania podczas integracji statku kosmicznego, badań i operacji lotniczych, zawarte w ECSS-E-ST-70-11. Określono w niej również strukturę i zawartość pakietów zdalnego sterowania używanych do przesyłania wniosków i pakietów telemetrycznych używanych do przesyłania raportów.Niniejszą Normę można stosować w każdej misji, niezależnie od jej zastosowania, zakresu charakterystyk stacji orbitalnej lub naziemnej. Jednakże nie przewiduje się, żeby PUS mogło być stosowane w całości do każdej misji. Usługi określone w niniejszej normie pokrywają cały zakres scenariuszy operacyjnych, dla danej misji tylko podzestaw tych usług wydaje się być odpowiedni. Wybory dokonywane na wczesnym etapie projektowania nowej misji wynikają z potrzeby dostosowania PUS do wymagań tej misji. Wybory te obejmują:
– projekt i architekturę systemu pokładowego, w znaczeniu liczby procesów stosowanych na pokładzie, ich wdrożenia na pokładzie (np. rozmieszczenia procesorów na pokładzie) i ich roli (np. jakie funkcje lub podsystemy lub wyposażenie wspierają);
– jakie usługi PUS są wspierane przez każdy z zastosowanych procesów.
Wyniki tego procesu projektowania i wyboru dla każdej misji dokumentowane są zazwyczaj w „Space-to-Ground Interface Control Document”. Niektóre misje wdrażają scentralizowaną architekturę z małą liczba procesów aplikacyjnych, podczas gdy inne mają wysoce rozproszoną architekturę, w której odpowiednio duża liczba procesów aplikacyjnych jest rozlokowana na kilku procesorach pokładowych. Specyfikacja usług w niniejszej normie została dostosowana do oczekiwań, że różne misje wymagają od danej usługi różnych poziomów złożoności na jednym z wyraźnie różniących się poziomów, odpowiadających włączeniu jednego lub kilku zestawów możliwości. W tym celu wszystkie usługi mają charakter opcjonalny i dana usługa może być wdrażana na jednym z odrębnych poziomów, odpowiadających włączeniu jednego lub kliku zestawów możliwości. Minimalny zestaw możliwości odpowiada możliwie najprostszemu poziomowi, który pozostaje rozważny i spójny. Zestaw ten jest uwzględniony co najmniej w każdym wdrożeniu danej usługi.
Znormalizowane usługi PUS spełniają następujące kryteria:
– Wspólność: każda znormalizowana usługa odpowiada grupie możliwości mających zastosowanie do wielu misji.
– Spójność: możliwości zapewnione przez każdą znormalizowaną usługę są ściśle powiązane i ich zakres jest jednoznacznie określony. Każda znormalizowana usługa obejmuje wszystkie działania do zarządzania wzajemnie powiązanymi informacjami o stanie i wszystkie działania, które wykorzystują te informacje o stanie.
– Samodzielność: każda znormalizowana usługa co najmniej i w dobrze zdefiniowany sposób oddziałuje wzajemnie z innymi usługami lub funkcjami pokładowymi.
– Niezależność wdrożenia: znormalizowane usługi nie podejmują ani nie ograniczają szczególnej architektury statku kosmicznego (sprzętu lub oprogramowania).
Wymagania niniejszej normy odnoszą się do statku kosmicznego i jego części składowych. (...)
